Η γκρίνια σου σε αρρωσταίνει

Κάθε μέρα γκρινιάζεις.

Γκρινιάζεις για τη δουλειά σου, τον manager σου,  την πίεση που δέχεσαι.

Αλλά παραμένεις.

Γκρινιάζεις για τη σχέση σου, τσακώνεσαι συνέχεια για τα ίδια πράγματα και λες ότι δεν υποφέρεται.

Αλλά παραμένεις.

Γκρινιάζεις για τη ζωή σου.

Είσαι κουρασμένος.

Λες πως δεν αντέχεις άλλο.

Αλλά δεν αλλάζεις τίποτα.

Και έτσι συνεχίζεις να γκρινιάζεις.

Λες: «θέλω να τα βγάλω από μέσα μου και να εκτονωθώ».

Αλλά αυτό ξέρεις πολύ καλά πως είναι μια δικαιολογία για να αποφύγεις την ευθύνη.

Ο Frankl γράφει: «Μεταξύ του ερεθίσματος και της απάντησης, υπάρχει πάντα ένα κενό. Και σε αυτό το κενό έχουμε τη δύναμη να επιλέξουμε πώς θα απαντήσουμε».

Εσύ όμως έχεις γεμίσει αυτό το κενό με παράπονα.

Η ασθένεια του να παραπονιέσαι

Τα παράπονο παραδόξως σε κάνει να αισθάνεσαι παραγωγικός.

Νομίζεις ότι κάνεις κάτι ενώ δεν κάνεις τίποτα στην πράξη.

Κάθε φορά λες τα ίδια και τα ίδια και έτσι ενισχύεις ένα συγκεκριμένο αφήγημα.

Ότι έχεις κολλήσει, ότι δεν έχεις τον έλεγχο, ότι απλά συμβαίνουν σε εσένα όλα.

Και όσο το επαναλαμβάνεις, τόσο το πιστεύεις.

Και όσο το πιστεύεις,  τόσο αληθινό το κάνεις.

Αυτό ακριβώς είναι η ασθένεια.

Όχι το τι σου συμβαίνει, αλλά το πώς αντιδράς σε αυτό.

Ο Marcus Aurelius έγραψε: «Αν μπορείς να το αντέξεις, άντεξε το - αλλά σταμάτα να παραπονιέσαι»

Και ήταν αυτοκράτορας της Ρώμης σε έναν καιρό που ο πόλεμος και οι αρρώστιες ρήμαζαν.

Βλέπεις η γκρίνια σου δεν θα αλλάξει την πραγματικότητα.

Θα αλλάξει εσένα.

Μετατρέποντας κάθε πρόκληση σε κομμάτι της ταυτότητας σου μέχρι που θα γίνεις το άτομο που πάντα υποφέρει. Πάντα είναι ο αδικημένος. Πάντα ο ανήμπορος.

Και αυτό είναι κάτι που το βλέπουν και οι γύρω σου.

Η καθημερινή σου γκρίνια έχει αρχίσει και σε κάνει ανυπόφορο.

Οι άνθρωποι δεν θέλουν να ακούνε συνέχεια τα προβλήματα σου.

Έχουν και δικά τους.

Και εσύ δεν σταματάς, γιατί αυτή η νοοτροπία σου δίνει ένα σκοπό.

Σου δίνει τη δικαιολογία να μένεις ίδιος.

Αν το πρόβλημα έρχεται από έξω, τότε εσύ τι να κάνεις;

Ναι νιώθεις άβολα με την κατάσταση σου αλλά βολικά με την ανημποριά σου.

Και αυτό είναι πραγματικός εθισμός.

Λέει κάπου αλλού ο Frankl: «Ένας άνθρωπος μπορεί να χάσει τα πάντα εκτός από την πιο σημαντική του ελευθερία, να μπορεί να διαλέξει το πώς θα αντιδράσει σε κάθε περίσταση».

Ε εσύ έχεις παραδώσει αυτήν την ελευθερία σου.

Γιατί δεν μπορείς να σταματήσεις

Μένεις γιατί το να φύγεις είναι τρομακτικό.

Η γνώριμη μιζέρια σου νικάει την άγνωστη πιθανότητα του τι μπορεί να συμβεί.

Οπότε τα εκλογικεύεις.

Η αγορά είναι χάλια.

Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι δύσκολες.

Έτσι είναι η ζωή.

Αυτά δεν είναι εξηγήσεις όμως, είναι δικαιολογίες.

Πρέπει να γνωρίζεις ότι μπορείς να ελέγξεις μόνο το μυαλό σου.

Όχι όσα συμβαίνουν έξω από αυτό.

Κατάλαβε το και θα αποκτήσεις πραγματική δύναμη.

Αλλά εσύ δεν ψάχνεις αυτό.

Ψάχνεις την άδεια ώστε να είσαι αδύναμος.

Την άδεια να κατηγορήσεις τον κόσμο που είσαι δυστυχισμένος.

Γιατί αν παραδεχτείς ότι έχεις τη δύναμη θα πρέπει να αποδεχτείς και την ευθύνη.

Και οι ευθύνες τρομάζουν.

Μας δείχνουν ότι η μιζέρια μας είναι ως έναν βαθμό επιλογή μας και πως μπορούμε να αλλάξουμε τα πράγματα αν το θέλουμε πραγματικά πολύ.

Και αν μπορείς να αλλάξεις τα πράγματα και δεν το κάνεις, τότε τι δείχνει αυτό για εσένα;

Δείχνει ότι σε ενδιαφέρει περισσότερο να έχεις δίκιο από το να είσαι ευτυχισμένος.

Και αυτό είναι ο πυρήνας της αρρώστιας σου.

Όχι η ίδια η γκρίνια.

Αλλά αυτό από το οποίο σε κρατάει πίσω.

Δράση. Αλλαγή. Υπευθυνότητα.

Τι μπορείς να κάνεις αύριο

Σταμάτα να παραπονιέσαι για μια εβδομάδα.

Μόνο για 7 ημέρες.

Μη γκρινιάξεις για τη δουλειά σου, τη σχέση σου, μην επαναλάβεις ξανά τα προβλήματα

σου για να τα ακούσεις.

Κάθε φορά που σε πιάνεις να γκρινιάζεις, αναρωτήσου: «Τι σκοπεύω να κάνω για αυτό;»

Αν η απάντηση είναι τίποτα, σταμάτα να ασχολείσαι.

Έτσι θα συνειδητοποιήσεις ένα από τα δυο πράγματα.

Είτε πως το πρόβλημα δεν ήταν και τόσο σοβαρό.

Είτε πως τελικά κάτι πρέπει να κάνεις.

Και τα δυο θα σου δώσουν κατεύθυνση.

Και αυτό δεν έχει καμία σχέση με την τοξική θετικότητα.

Μπορείς να αναγνωρίσεις ότι κάτι σε δυσκολεύει χωρίς να το εντάξεις στην ταυτότητα σου.

«Η δουλειά αυτή δεν είναι για εμένα, πρέπει να βρω κάτι άλλο».

«Η δουλειά αυτή δεν είναι για εμένα, αλλά παντού τα ίδια χάλια είναι τελικά».

Βλέπεις τη διαφορά;

Το ένα σε πάει ένα βήμα μπροστά ενώ το άλλο σε κρατάει δέσμιο στην ίδια κατάσταση.

Ο Frankl έγραψε επίσης: « Η ταλαιπωρία σταματάει να είναι ταλαιπωρία τη στιγμή που βρει νόημα».

Και η δική σου γκρίνια κάνει την ταλαιπωρία σου ανούσια.

Δεν μαθαίνεις από αυτή.

Δεν εξελίσσεσαι με αυτή.

Απλά την υπομένεις όσο συνεχίζεις να γκρινιάζεις.

Αυτό δεν είναι ανθεκτικότητα όμως αλλά αποφυγή.

Εδώ λοιπόν είναι η επιλογή σου.

Άλλαξε την κατάσταση ή τουλάχιστον άλλαξε τη σχέση σου με την κατάσταση που βιώνεις.

Αλλά σταμάτα να προσποιείσαι ότι δεν έχεις επιλογή.

Βρες άλλη δουλειά ή μείνε εκεί και πάλεψε.

Φτιάξε τη σχέση σου ή φύγε με αξιοπρέπεια.

Άλλαξε τη ζωή σου ή αποδέξου την με ειλικρίνεια.

Διάλεξε ένα από τα δύο κάθε φορά.

Γιατί όσο γκρινιάζεις αφήνεις την αρρώστια να προχωράει όλο και πιο βαθιά μέχρι που τελικά θα μείνεις μια μίζερη σκιά του εαυτού σου.

Η γκρίνια είναι δικό σου πρόβλημα που εσύ δημιούργησες στον εαυτό σου.

Κανένας δεν σου φταίει.

Δικό σου.

Σταμάτα να παραπονιέσαι.

Και κάνε επιτέλους μια επιλογή.-

---

Γεια σου, είμαι ο Χάρης και πιστεύω ότι το μοντέλο της “επιτυχίας” που μας έμαθαν έχει χάσει πλέον την αξία του.

---

Κάθε εβδομάδα, πάνω από 5.000 άνθρωποι λαμβάνουν ένα νέο γράμμα από το Αντί Επιτυχίας, ένα newsletter που μιλάει για καριέρα, αυθεντικότητα και το πώς χτίζεις την καλύτερη εκδοχή του εαυτού σου χωρίς όμως να χάσεις εσένα.

Αν θέλεις να μην χάνεις κανένα νέο άρθρο, θα τα βρίσκεις όλα πρώτος εδώ